Ապահովագրվենք, որ ապահովված զգանք

Արդեն քանի տարի է ՀՀ կառավարությունը նախատեսում է Հայաստանում ներդնել կամավոր և պարտադիր բժշկական ապահովագրությունը: Իսկ մինչ այդ արդեն գործում են յոթ մասնավոր ապահովագրական ընկերություններ, որոնցից առաջատարներից է «Ինգո Արմենիա» ապահովագրական ընկերությունը: Այն Հայաստանում և Արցախում իրականացնում է նաև բժշկական ապահովագրություն: Բժշկական ապահովագրության պայմանագրով 2012 թվականին «Ինգո Արմենիան» վճարել է 627,679,855 դրամ հատուցում, բավարարվելով  28150 հատուցման դիմում: Հոկտեմբեր ամսվա դրությամբ ընկերությունում ապահովագրված անձանց թիվը կազմել է 46589:

Ինչպիսի՞ն են բժշկական ապահովագրության պայմանները, ի՞նչ խնդիրներ են առկա այդ ոլորտում և ինչպե՞ս կարելի է հաղթահարել դրանք: Այս հարցերին խնդրեցինք պատասխանել «Ինգո Արմենիա» ԱՓԲԸ գործադիր տնօրեն Լևոն Ալթունյանին: Պարոն Ալթունյանը մասնագիտությամբ բժիշկ է, 1985 թվականին ավարտել է Երևանի պետական բժշկական ինստիտուտը, մի քանի տարի աշխատել իր մասնագիտությամբ, ապա նախընտրել է զբաղվել ապահովագրությամբ:

- 1997 թվականին ստացանք ապահովագրության արտոնագիր և այս տարի նշեցինք մեր գործունեության 15-ամյակը: Մենք համագործակցում ենք և´ բյուջետային հաստատությունների, և´ մասնավոր կառույցի հետ: Բժշկական ապահովագրության ծավալը մասնավոր հիմնարկներում մոտ 14 հազար անձ է, որը հավաքագրվել է 15 տարվա ընթացքում, իսկ ինչ վերաբերում է պետական ծառայողներին` մեկ տարվա ընթացքում մոտ 30 հազար անձ: Մասնավոր համակարգը հիմնականում արտասահմանյան ընկերություններն են, որոնք ապահովագրում են իրենց աշխատողներին բժշկական ծրագրերով, այն  նրանց մշակույթի արդյունքն է:

Այն, որ մինչև հիմա չունենք ապահովագրության մասին օրենք, պայմանավորված է ենթակառուցվածքներով, բուժման չափորոշիչներով և պրոտոկոլներով, որոնք այն օղակն են, որ կապում են բուժհաստատությունները ապահովագրական ընկերությունների հետ: Ընդհանուր չափորոշիչները կօգնեն հաշվարկել այս կամ այն հիվանդության բուժման, ախտորոշման, վերականգնողական ծախսերի գինը: Ներկայումս գործում ենք պայմանագրային հիմունքներով և ընդունում ենք այն գնացուցակը, գործողությունների ցանկը, որ մեզ է ներկայացնում հիվանդանոցը: Մենք այսօր համագործակցում ենք 30-40 բուժհաստատության հետ, միաժամանակ աշխատում լիցենզավորված բոլոր բուժհաստատությունների հետ: Եթե ապահովագրվողը նախընտրում է բուժվել մասնավոր բուժհաստատությունում կամ մասնավոր մասնագետի մոտ, ովքեր ունեն արտոնագիր, նշանակություն չունի: Վերջիվերո բուժումը վճարում է հիվանդը, թե ապահովագրական ընկերությունը նրանց համար նշանակություն չունի, կարևորը վճարելն է: 

Ըստ պայմանագրի գործատուն, լինի բյուջետային, թե մասնավոր, վճարում է 131 հազար դրամ և դրա դիմաց ապահովագրված անձն իրավունք ունի մոտ 3,8 միլիոն դրամի սահմաններում ստանալ բուժօգնություն, որը վճարում է ընկերությունը: Սակայն դա նշանակում է, որ տասնյակ մարդիկ ուղղակի չեն դիմել ապահովագրական ընկերությանը, գումարը կուտակվել է ստեղծելով պահուստային ֆոնդ, որ մեկ անձը կարողանա օգտվել ապահովագրությունից:

Մենք այսօր ունենք ներկայացուցչություններ հանրապետության բոլոր մարզերում, ներառյալ Արցախը, որտեղ աշխատում են 5-10-ական մարդ: Ունենք 7-9 բժիշկ, ովքեր բժիշկ-փորձագետի գործառույթ են իրականացնում: 

Այսօր շատ աշխատանք կա իրականացնելու բնակչության հետ, որովհետև գրեթե ոչ-ոք չի կարդում պայմանագիրը, որի հետևանքով նրանք կարծում են, որ դա ինչ-որ գումար է, որը կուտակվել է մի ընկերությունում և այն ուղղակի պետք է ծախսել: Այնպես է ստացվում, որ պետությունը կամ մասնավոր սեկտորը վճարում է անձի համար առավելագույնը 131 հազար, նվազագույնը 52 հազար դրամ և այդ անձն ինչպես ուզենա կարող է այն ծախսել: Սակայն համակարգը գործում է որպես ապահովագրություն, այդ 131 հազարի փոխարեն մենք հաճախ հատուցում ենք 1, 2, 3 միլիոն: Դա նշանակում է, որ 131 հազարի տերերը ոչ բոլորն են. այդ գումարը  վերաբաշխման ենթակա ֆոնդ է:

Այս անտեղյակությունը հաղթահարելու համար երևի 2-3 տարի է անհրաժեշտ: Օրինակ, 3-րդ տարվա սկիզբն է, իսկ ԱՊՊԱ-ի մասին արդեն բոլորը գիտեն, ճիշտ նույն ձևով, ինչպես ֆուտբոլի:

Բժշկական ապահովագրության մասին շատ լավ կլինի «Առողջապահության լրատուի» միջոցով երկխոսություն սկսենք առողջապահության կազմակերպիչների, հիվանդանոցների գլխավոր բժիշկների հետ: Երբեմն նրանք էլ տեղեկացված չեն հատուցման, պայմանագրային պայմանների մասին: Ամեն դեպքում բուժհաստատության կատարած ծախսերը փոխհատուցվում են և այստեղ շահում է միայն քաղաքացին:

Ապահովագրությունը սոցիալական փաթեթի հիմնական մասն է և, գրեթե առանց այլընտրանքի, առողջապահության ֆինանսավորման միակ առողջ մեթոդը: 

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ